خوشحالم که دو روز پیش، مثل بعضی روزهایی که چند وقتی هست تبدیل به "همیشه" شده، نیومدم اینجا بنویسم. فکر کنم تو این دو روز راهم رو پیدا کردم. فکر کنم میتونم طلسم "همیشه" رو بشکونم. "همیشه" ای که هیچ وقت فکر نمیکردم گرفتارش بشم... و چقدر طول کشید تا حضورش رو احساس کنم.
